Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Βαριές κουβέντες για το «καθεστώς» ή κουβέντες με βάρος και ελπίδα;

του Τάσου Βαρούνη


Ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης μας εκφράζει τον παλμό της κοινωνίας και της χώρας μας, πάντα, χωρίς να μασά τα λόγια του, τα οποία συνυπογράφουμε νοερά εκατομμύρια Έλληνες

Πόσοι και ποιοί από τα «δημόσια πρόσωπα» αυτής της χώρας θα μπορούσαν να προσυπογράψουν τη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη; Απ’ αυτούς που κυβερνούν και απ’ αυτούς που αντιπολιτεύονται; Από τους ανθρώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού; Από τη διανόηση που ανάθεμα τι διανοείται στην Ελλάδα του 2016; Άκου «Τσαουσέσκου». Βαριές κουβέντες. Προσβλητικές για μια δημοκρατία που έχει εκλογές, κόμματα, κοινοβούλιο. Και συχνότητες.

Γιατί έχει κόστος να μιλάς έτσι. Απλά και ξάστερα. Πρέπει πρώτα να έχεις αποφασίσει. Να έχεις διαλέξει. Αυτό είναι το ζήτημα. Καμιά σχέση με ευστροφία σε αναλύσεις και εκτιμήσεις. Μα τι κόστος έχει ο Μίκης; Λίγα χρόνια θα ζήσει ακόμα. Σε πλήρη αντίθεση με τους υπόλοιπους, το τελευταίο που τον ενδιαφέρει είναι η εύνοια του οποιουδήποτε «καθεστώτος». Πόσο μάλλον αυτού που σήμερα συνομιλεί σε φιλικό κλίμα με τα φαντάσματα του Ναπολέοντα, του Μέτερνιχ και του Χίτλερ. Μιας «παρέας» που έσπευσε γρήγορα να αναλάβει θέση. Όχι μόνο δίπλα σε όλον αυτόν τον υποτακτικό συρφετό της ελληνικής ιστορίας. Αλλά και αξιοποιώντας τις καλύτερες των παραδόσεων σε διγλωσσία, χειρισμό και απάτη.

Είναι μεγάλο χωνευτήρι το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας. Έχει θέσεις για όλους. Ακόμα και για τους εχθρούς του. Φτάνει παντού. Έχει «φραγκάτους», δικαστές και παιδονόμους όλων των ειδών. Βουλώνει στόματα, στήνει γέφυρες, επιβάλλει ήθη και έθιμα, αναπαράγεται. Όλα εντός του μοιάζουν ναρκοθετημένα και δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Το μόνο που δεν έχει πια είναι μια προοπτική για τους πολλούς που ζουν στη χώρα. Ούτε οι πολλοί όσο ευελπιστούν στις «παρυφές» του. Δεν υπάρχει το παραμικρό σενάριο κάτι να σωθεί -κάτι να αλλάξει- μέσα σε αυτό το παιχνίδι. Δεν είναι πια εκτίμηση, είναι μαζί και πείρα, πρόσφατη και ζουμερή.

Κι αν ρωτούσαμε μερικούς σίγουρα θα μας έλεγαν: «Πάντα σεβαστή η γνώμη του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη». Ή άλλοι: «Είναι βέβαια μια άποψη, αλλά εδώ πρέπει να κυβερνηθεί μια χώρα». Και τέλος πολλοί θα συμφωνούσαν γιατί δίνει κύρος το «να συμφωνείς με τον Μίκη». Κοροϊδία και κυνισμός. Και αν δεν υπήρχε και η δειλία, θα κατέτασσαν τον Μίκη Θεοδωράκη στους «λαϊκιστές» που χτυπούν πια αλύπητα και από κοινού, αριστεροί και δεξιοί. Την ώρα που τόσοι και τόσοι έβγαζαν μαζί του φωτογραφίες για το βιογραφικό και τις κορνίζες τους.

Είναι δύσκολο πράγμα να πιάσεις τον παλμό μιας κοινωνίας και μιας χώρας. Πρέπει να είσαι κομμάτι της. Κομμάτι των σπουδαίων της στιγμών. Των αφυπνίσεων, των πόνων και των καημών της. Γιατί άλλα τα αισθητήρια των δημοσκόπων και άλλα των ποιητών. Κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει η πνιχτή οργή των ανθρώπων. Μπορούμε όμως να ελπίζουμε. Γιατί τη δήλωση αυτή τη συνυπογράφουν νοερά εκατομμύρια Έλληνες. Που είμαστε βέβαια «ό,τι δηλώσουμε» αλλά δεν είμαστε και εντελώς μαλάκες.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πάρτε μέρος στον διάλογο.
Σχόλια υβριστικά και σχόλια που δεν έχουν σχέση με το περιεχόμενο της εκάστοτε ανάρτησης, όπως επίσης και σχόλια που προκαλούν εντάσεις και διαπληκτισμούς, θα διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση.
Επίσης ανώνυμα σχόλια δεν θα αναρτώνται.